Dziecko w sztuce od średniowiecza po XIX wiek.

Średniowiecze - Bardzo rzadko przedstawiano dzieci w sztuce. Przykłady jakie są nam znane to dzieci wygladające jak dorośli ludzie, z tą róznicą, iż pomniejszano ich skalę (mali dorośli).

XIV-XV wiek - Pojawiają się przedstawienia dzieci w kontekście tematów religijnych. Przedstawienia Matki Boskiej z dzieciątkiem Jezus na rękach w otoczeniu swiętych. Widoczne próby odwzorowania prawidłowych proporcji małego dziecka. Próby nadania trójwymiarowosci postaciom.

XV-XVI wiek - Nastąpiła zmiana w postrzeganiu dziecka w społeczności i rodzinie. Przedstawiano dziecko towarzyszące dorosłym w życiu codziennym oraz u boku donatorów. Proporcje namalowanych dzieci odpowiadają realnym.

XVII wiek - W tym czasie dziecko zostaje potraktowane jako byt całkowicie odrębny. Rodziny zlecały malarzom wykonanie obrazów portretowych w celu uwiecznienia dzieci w określonym wieku. Przykłady znajdziemy w twórczości takich artystów jak Diego Velazquez, Paul Rubens czy Anthon Van Dyck.

XVIII wiek - Obok portretów potomków arystokratycznych rodzin pojawiają się portrety nowej warstwy społecznej - Burżuazji. Często spotykamy się z przedstawieniami całych rodzin. Twórcy J. Babtiste - Chardin, Joshua Reinolds, Thomas Gainsborough.

XIX wiek - to wiek dynamicznego rozwoju, wielu kierunków w sztuce oraz zmian. Portrety dzieci stają się coraz bardziej różnorodne w zależnosci od nurtu sztuki artystów. We Francjii wielce cenione były portrety małych dziewczynek. Impresjoniści oraz postimpresjoniści Mary Cassatt, Vincent Van Gogh, Paul Cezane oraz Gaugin. W portrecie możemy zaobserwować subiektywny stosunek artysty do dziecka oraz do dzieciństwa jako przykład podam, Pablo Picasso i jego Maya.