|
1. Głowa dziecka jest proporcjonal- nie większa od głowy osoby dorosłej.
Istnieją źródła mówiące, iż głowa dziecka 2-letniego jest 2-krotnie większa w porównaniu do głowy osoby dorosłej. Wg kanonu 4 wysokości głowy dziecka mieszczą się w jego wysokości. W przypadku osoby dorosłej (wg przyjętych kanonów) mieści się ich 7, 8.
2. Czaszka dziecka jest bardzo duża, nieproporcjonalna do części twarzowej.
Proporcje twarzy oraz cześci czaszkowej głowy są bardzo zróżnicowane. Twarz jest nieproporcjonalnie mniejsza.
Rysunek głowy dziecka, widok z profilu.
a) dolna linia oczu
b) linia podbródka i siodełka
c) linia oka
|
3. Oczy dziecka są bardzo duże.
Wielkość oczu dziecka wynika z tego, że tęczówka oraz źrenica tworzą w pełni rozwinięta gałkę oczną. W przyszłości zmienia się wielkość szpary oka oraz odległość między kącikami łzowymi. Generalnie obserwujemy prawidłowość, polegającą na tym, że odległość pomiędzy oczami dzieci wynosi więcej jak szerokość oka. U dzieci można zaobserwować również charakterystyczne siodełko (wgłębienie pomiędzy oczami, u nasady noska).
4. Nos dziecka jest mały i zadarty.
Cecha ta wynika z faktu, iż drogi oddechowe dziecka i płuca są bardzo małe. Zadarcie nosa zaś, wynika z niewykształcenia kości twarzowych nosa oraz delikatnej tworzącej się chrzą stki.
Przykłady nosków dziecięcych widok z trois quartes, profilu oraz en face.
|
Rysunek głowy dziecka en face ( z przodu)
a) dolna linia oczu
5. Buzia dziecka jest okrągła i ma łagodne profile oraz rysunek szczęki.
Miękkie linie i profile twarzy dziecka wynikają z niewykształcenia wielu kości twarzy (kości żuchwy, jarzmowe, podbródek). Ponadto duże znaczenie mają również malutkie ząbki.
Charakterystyczne cechy głowy dziecka:
-czoło wysokie, zaokrąglone oraz wypukłe
-oczy oraz uszy są proporcjonalnie większe jak u dorosłych
-nos malutki, zadarty , raczej szeroki z okrągłymi dziurkami i malutkimi płatecz-kami
-słabo rozwinięte kości trzewioczaszki
-siodełko (górna część noska)
-policzki pełne, łagodny obrys szczęk
-malutka kosteczka podbródka
|
